خاطره آیت الله مصباح یزدی از نگاه عرفانی مرحوم الهی قمشه ای

 

 

زمانى كه من طلبه بودم و در مدرسه حجتيه درس مى‌خواندم، يكى از فرزندان مرحوم الهى قمشه ای هم در مدرسه حجتيه بود. ايشان و مرحوم حاج آقا مصطفى فرزند مرحوم امام، هم‌درس بودند. مرحوم الهى قمشه‌اى براى ديدن فرزندشان گهگاهى مى‌آمدند و سرى به مدرسه مى‌زدند. هنگامى كه در مدرسه بودند گاهى كنار باغچه مى‌رفتند و به تماشاى گل‌هاى اطلسى و گل‌هاى ديگرى كه در باغچه بود مشغول مى‌شدند. بى‌اغراق گاهى بيش از يك ساعت كنار باغچه مى‌نشستند و به گل‌ها خيره مى‌شدند. اما اين تماشاى گل نبود؛ هنگامى كه نزديك مى‌رفتى، مى‌ديدى قطرات اشك آرام‌آرام بر گونه‌هاى اين مرد جارى مى‌شود و بر زمين فرو مى‌غلتد. الهى قمشه‌اى گل نمى‌ديد، بلكه آن‌جا كنار باغچه خدا را مى‌ديد. او نه گل، بلكه آفريدگار و روياننده گل را مى‌ديد و گل براى او مظهر و جلوه‌گاهى از عظمت و جبروت حضرت يار بود. او با نگاه به گل به اين مسأله مى‌انديشيد كه اين چه دست توانايى است كه از خاك تيره و كود متعفن، اين گل زيبا و رنگارنگ و خوش‌بو را پديد آورده است.

منبع: کانال تلگرام آیت الله مصباح یزدی

تاریخ درج مطلب: جمعه، 3 اردیبهشت، 1395 1:35 ق.ظ

دسته بندی: خاطرات مذهبی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

two + one =