روایت بهزاد نبوی از اختلافات سیاسی در روزهای جنگ!

علی شکوهی در روزنامه اعتماد نوشت: در یكی، دو سال گذشته با همراهی جمعی از دوستان عضو تشكل «انجمن اندیشه و قلم» به دیدار بزرگانی از عرصه سیاست، اقتصاد، فرهنگ و ادب و هنر كشورمان می‌رویم و ضمن معرفی اهداف انجمن و فعالیت‌های گروه‌های ده‌گانه آن، پای صحبت این بزرگان می‌نشینیم و نظرات آنان را هم می‌شنویم. محتوای این نشست‌ها بعضا در رسانه‌ها منعكس می‌شود ولی در بسیاری از مواقع این بزرگان راضی به انتشار مطالب این جلسات نمی‌شوند و ما هم از انتشار علنی آن خودداری می‌كنیم. حاصل این جلسات برای ما، دیدار و گفت‌وگو با اصحاب نظر و بزرگانی است كه باید پای صحبت آنان نشست و در عین حال برای انجمن هم دستاوردهایی دارد و از جمله، ارتباط میان اعضای جوان‌تر انجمن با بزرگان و صاحبنظران و فعالان اجتماعی و سیاسی كشور را هموار می‌كند.
در هفته گذشته مجالی شد تا با همین جمع به دیدن یكی از چهره‌های اصیل انقلاب و از مبارزان قدیمی كشورمان برویم. «بهزاد نبوی» را همگان می‌شناسند و از نقش او در دولت شهید رجایی و مهندس موسوی آگاهند اما كم نیستند جوانانی كه شاید نیاز به بازشناسی امثال او دارند. در این بازشناسی حتما بخش بزرگی از تاریخ انقلاب و جمهوری اسلامی هم مورد مطالعه قرار خواهد گرفت چرا كه در مقاطع گوناگون عمر نظام با این اسم مواجه هستیم و نمی‌توانیم بدون شناخت بهزاد نبوی و فعالیت‌های او با وضعیت سیاسی و اجتماعی و تصمیمات ریز و درشت نظام در آن مقاطع آشنایی پیدا كنیم.
در این دیدار بهزاد نبوی با همان سادگی و صمیمیت همیشگی‌اش از دوستان ما استقبال و نزدیك دو ساعت برای ما صحبت كرد. شروع صحبت ما به دلیل خاطره‌ای كه از شورای اقتصاد سال‌های ٦٠ تا ٦٤ نقل كرده بود، به موضوع اختلافات جناح‌های سیاسی درون جبهه انقلاب و نیروهای خط امام اختصاص یافت اما بعدا به موضوع اصلی یعنی خاطرات ایشان از جنگ تحمیلی و نقش ایشان در پشتیبانی از دفاع مقدس پرداختیم و در نهایت هم به موضوعات روز حتی انتخابات ریاست‌جمهوری ٤سال بعد هم سرك كشیدیم. در همه این مباحث او حرف‌های زیادی برای گفتن داشت و از نظراتش دفاع منطقی می‌كرد و از صندوق حافظه‌اش برای تبیین موضوعات، خاطرات متعددی را نقل می‌كرد. چند مورد را در ذهن دارم كه برای درك بهتر مواضع این انقلابی قدیمی و اصیل بیان می‌كنم.
یكی از موضوعاتی كه از سوی بهزاد نبوی در این جلسه مطرح شد، مباحث اختلافی میان دو جریان سیاسی در درون نیروهای خط امامی بود. به گفته او نخستین جرقه این اختلافات در سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی آن زمان زده شد و بعد وارد حزب جمهوری اسلامی و دولت و مجلس شد و همه نیروهای خط امامی را در دو جبهه مخالف هم دسته‌بندی كرد. او توضیح داد كه در شورای اقتصاد چه گذشت و چگونه آقایانی كه از سوی جامعه مدرسین در این شورا شركت می‌كردند اكثر تصمیمات دولت در حوزه مالیات، تعیین قیمت، بازرگانی خارجی و… را خلاف شرع می‌دانستند و چند سال طول كشید تا امام خمینی نظر خودشان درباره احكام حكومتی و ولایت مطلقه را بیان كنند و نشان دهند كه دست حكومت به احكام اولیه مقید نیست و با صرف مصلحت‌اندیشی می‌تواند جعل قانون كند. نبوی از یك انحراف در فهم مطلقه بودن حكومت و ولایت فقیه هم سخن گفت و اینكه متاسفانه همان كسانی كه این اصل را خیلی باور نداشتند اكنون با بدفهمی تلاش می‌كنند قانون اساسی را كمرنگ كنند و آن را در ذیل ولایت فقیه قرار دهند در حالی كه منظور امام خمینی این نبود و خودشان بر اجرای قانون اساسی و بازگشت همه به قانون اساسی تاكید داشتند.
یكی از پرسش‌های مهمی كه بهزاد نبوی در این جلسه به آن پاسخ داد، اتهامی است كه به دولت امام در زمان جنگ‌زده می‌شود و آن حمایت جدی نكردن از رزمندگان و جبهه‌هاست. او قطعا این اتهام را رد می‌كرد و معتقد بود دولت موسوی در زمان جنگ هر چه توانست انجام داد تا ضمن اداره كشور و رسیدگی به مردم، نیازهای جنگ هم تامین شود و طبعا با توجه به محدودیت امكانات كشور، بیش از این نمی‌توانست كاری انجام دهد. وی از جمله به درآمد ارزی كشور در سه سال آخر جنگ اشاره كرد و گفت كه ما در این سال‌ها حدود ٧میلیارد دلار درآمد ارزی داشتیم كه حدود ٣میلیارد دلار مستقیما به خرید اقلام اساسی مورد نیاز كشور یعنی اقلام كوپنی تخصیص می‌یافت و ٣میلیارد دلار هم برای خرید نظامی هزینه می‌شد و تنها یك میلیارد دلار در اختیار همه نهادها و وزارتخانه‌ها قرار می‌گرفت كه رقم بسیار ناچیزی بود. به گفته نبوی، در صنایع سنگین بخش بزرگی از صنایع به تولید تجهیزات نظامی اختصاص یافته بود ولی تكنولوژی مورد نیاز در اختیار ما نبود و ما مجبور بودیم از برخی از كشورهای اروپای شرقی این تكنولوژی را خریداری كنیم تا نیاز ما تامین شود. از نظر او امكانات كشور كمتر از آن بود كه بتوان آن جنگ را اداره كرد و به پیروزی رساند.
وی در همین زمینه به ادعای رفیق‌دوست كه گفته بود از دادن توالت صحرایی هم دریغ می‌شد، هم جواب داد و گفت توالت‌های صحرایی را خود رزمندگان می‌ساختند و به صنایع سنگین سفارش نمی‌دادند كه ما به آنها ندهیم.
انتقاد بهزاد نبوی از برخی از اصلاح‌طلبان هم شنیدنی بود. او ناراحت بود كه چرا برخی از اصلاح‌طلبان از دولت روحانی به دلیل انتخاب نكردن برخی از اصلاح‌طلبان در جایگاه مدیریتی گلایه دارند. نبوی می‌گفت مگر ما با شرط و شروط از روحانی حمایت كردیم؟ آیا انگیزه ما رسیدن به جایگاه مدیریتی بود؟ تحلیل ما این بود كه آمدن روحانی برای انقلاب و كشور و مردم بهتر است و بر همین اساس هم به ایشان رای دادیم و هنوز هم همان تحلیل را داریم.

منبع: روزنامه اعتماد، شماره ۳۹۱۴، دوشنبه ۱۳۹۶/۷/۳

تاریخ درج مطلب: دوشنبه، ۳ مهر، ۱۳۹۶ ۹:۵۳ ق.ظ

دسته بندی: خاطرات سیاسی

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 + 3 =