خاطراتی از دکتر محمد قریب!

دكتر عبدالحمید حسابی‌، استاد جراحی دانشگاه علوم پزشكی تهران‌ به عنوان یكی از شاگردان استاد قریب می گوید:
تعجب نكنید كه یك جراح چگونه شاگرد یك استاد بیماری‌های كودكان بوده است…؟ این شاگردی مربوط به دوران دانشجویی پزشكی است. در زمان ما دانشجویان در سال چهارم باید یك دوره بیماری‌های اطفال را می‌گذراندند. منتهی وسعت طب اطفال و محدودیت دوره چند ماهه؛ دانشجویان علاقه‌مند آن دوره را راضی نكرد و همگی از دكتر قریب تقاضا كردند در دوران تعطیلات تابستان همه دانشجویان اجازه داشته باشند از محضر ایشان بهره‌مند گردند. از آنجا كه بخش كودكان آن سال‌های بیمارستان هزار تختخوابی – امام خمینی فعلی – ‌با آن اطاق‌های كوچك و تخت‌های كوچكتر گنجایش آن همه دانشجو را نداشت و آمفی تئاتر بیمارستان را هم بعلت تعمیرات تابستانی در اختیار ما نمی‌گذاشتند دانشجویان از استاد خواهش كردند اگر ممكن است در فضای آزاد شمال بیمارستان تجمع كرده و استاد در مورد بیماران و مشكلات طب اطفال بحث نمایند . موافقت استاد شوری در دانشجویان برانگیخت، به طوری كه غیر از دانشجویان سال چهارم آن زمان؛ بسیاری از كارورزان و دستیاران بخش‌های دیگر بیمارستان هم در این گردهم‌آئی روزانه حضور می‌یافتند. دكتر قریب در فضای آزاد شمال بیمارستان روی صندلی می‌نشست و بقیه ایستاده یا نشسته روی زمین گرد ایشان حلقه می‌زدند و كودكان بیمار یك به یك روی برانكارد آورده شده و درباره بیماری‌های آنها بحث و مجادله می‌شد . این اجتماع خاطره‌انگیز كه بسیاری از شاهدان آن خوشبختانه زنده هستند. آنچنان در فضای آموزشی آن ایام انعكاس پیدا كرد كه مدتها نقل محافل پزشكی بود. تجمعی كه بدین منظور نه قبل از آن برگزار شده بود و نه بعد از آن برگزار گردید.

… دكتر قریب علاقه شدیدی به ادبیات دیرپای این سرزمین داشت. اشعار بسیاری حفظ بود كه در مناسبت‌های مختلف بیان می‌كرد… در این بین ارادت او به سعدی و گلستان جایگاه خاصی داشت…

… استاد فوق‌العاده حاضر جواب بود و جملات قصار بسیار داشت. یكی از این جملات كه هیچ وقت فراموش نمی‌كنم این بود كه هرگاه دانشجویی سئوالی نامناسب و شاید نامربوط به موضوع مورد بحث مطرح می‌كرد؛ می‌گفت: « بچه‌ها توجه كنید كه سئوال عاقلانه بهتر از جواب عاقلانه است» و بدنبال آن هم اضافه می‌كرد: « همیشه یادتان باشد كه عقل چیز شریفی است» .

یكی از عادات پسندیده استاد این بود كه در جلسات علمی و كنفرانس ها از اول تا آخر می‌نشست و عقیده داشت كه ترك زودهنگام جلسه سخنرانی اهانت به سخنران محسوب می‌شود.

و نیز دكتر ربانی با ذكر خاطرات دانشجویی خود در زمان حیات دكتر قریب چنین می گوید : یكی از ویژگی دكتر قریب كه برای من جالب بود ادای احترام استادان و دانشجویان به استاد قریب بود به طوری كه وقتی استاد در جمعی وارد می‌شود در رفتار همه نشانه احترام به استاد به چشم می‌خورد. ایشان در آموزش به قدری مسایل را راحت و ساده بیان می‌كردند كه همه دانشجویان به خوبی درس را فرا می‌گرفتند و خود من هم با گذشت سال‌ها شاگردی در محضر استاد هنوز هم مشخصات رژیم تب روده‌ای را كه ایشان آموزش دادند، بیاد دارم.

زمانی كه نماز خواندن در دانشگاه تهران كار آسانی نبود دكتر قریب بدون توجه به شرایط حاكم در كشور به اقامه نماز می‌پرداخت.

تاریخ درج مطلب: شنبه، 2 بهمن، 1395 2:28 ب.ظ

دسته بندی: خاطرات علم، صنعت و فناوری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *