«با خود عهد کردم اگر رفتم با چادر بروم و با چادر هم برگردم.»

رقیه حقانی، دانشجوی كارشناسی ارشد مكاترونیك در شهر تورنتو ایتالیاست، اما چیزی كه او را از بقیه دانشجویان ایرانی در غرب متمایز كرده و باعث این گپ‌وگفت هم شده، تعهدی است كه با چادری بودن خود حتی در خارج از كشور دارد. با این دانشجو كه عضو تیم تبلیغ انگلیسی انجمن شهید ادواردو آنیلی است و درباره حقوق زن در اسلام فعالیت دارد درباره شرایط زندگی و برخورد اطرافیان با او كه نماد دختران مسلمان شیعه را بر تن كرده به گفت‌وگو نشستیم.

چه شد كه به عنوان یك دختر مذهبی تصمیم گرفتید در خارج تحصیل كنید؟
درس خواندن خارج از كشور را در نظر نداشتم. تنها جایی كه دنبال كردم ایتالیا بود، قبول شدم و برای تحصیل آمدم اما قبل از آن به عنوان دختری از خانواده‌ای مذهبی خیلی چیزها را برای خودم روشن كرده بودم كه اگر رفتم با چادر بروم و با چادر هم برگردم. ۹ ماه قبل از سفر به طور كامل همه ارزش‌هایم را برای خودم مشخص كردم.
چرا از بین دانشگاه‌ها به دانشگاه شهر تورنتو رفتید؟
دنبال تحقیق نبودم، قسمت شد؛ البته یكی از بستگان ساكن ایتالیا است و از زمان دبیرستان كمی زمزمه شده بود كه برای كارشناسی اینجا بیا، بعد از كارشناسی برای ارشد امتحان دادم و قبول شدم. شهر تورنتو را همینطوری انتخاب كردم. دانشگاه‌های بهتری هم بودند من فقط همین شهر را زدم. شهر كوچك و آرامی است و سختی شهرهای بزرگ را ندارد. ایرانیان دانشگاه‌های ایتالیا را پر كرده‌اند به خاطر اینكه دانشگاه‌های اینجا راحت‌تر پذیرش دارد؛ البته سطح كیفی خوبی هم دارند خصوصاً در رشته‌های فنی خود ایتالیا یكی از كشورهای صنعتی مهم محسوب می‌شود.
تعداد ایرانیان در ایتالیا چقدر است؟
زیاد هستند البته من با عده زیادی در ارتباط نیستم و به خاطر اختلاف عقیده در جمع‌هایشان حضور ندارم. نمی‌خواهم همه ایرانیان اینجا را زیر سؤال ببرم زیرا هنوز برخی اعتقادات دینی خود را دارند. فضا طوری است كه كم كم در برخی پایه‌های دینی سست شده است. در كل ایرانیان اینجا به‌خصوص دانشجویان با هم خوب هستند.
چیزی كه شما را بین دانشجویان ایرانی مقیم اروپا خاص كرده استفاده از چادر است در حالی كه در بین افراد مذهبی هم این امر متداول نیست؛ چرا چنین سبكی را انتخاب كردید؟
بله؛ متداول نیست. مذهبی‌ها اگر با چادر باشند اینجا چادر را از سر برمی‌دارند. همینطور طلابی كه به خارج می‌آیند لباس دینی نمی‌پوشند. اما برای خود من حجاب این نیست كه آن را بردارم. خدا در قرآن می‌فرماید زینت‌های خود را بپوشانید زیرا در گناه چشم مرد نامحرم تن من هم مقصر است برای همین نمی‌خواهم در گناه شریك باشم و خودم را می‌پوشانم حتی آرایش هم نمی‌كنم و همیشه چادر همراه دارم. خیلی از من ایراد می‌گیرند حتی برخی مذهبی‌ها می‌گویند اگر چادر سرنكنید اشكال ندارد. اوایل كه آمده بودم برایم جای سؤال بود كه با این حجاب بیشتر در دید هستم. زنگ زدم قم و سؤال كردم. برخی علمایی هم كه از ایران آمده بودند گفتند حجاب عرف آن كشور را رعایت كنید. اینها من را ناراحت كرد كه چه جور استنباطی است. گاهی با این توجیه چادر من را در ایتالیا زیر سؤال می‌برند كه پیامبر(ص) هم این اجازه را داشتند كه اگر جانشان در خطر بود نبوت خود را مخفی كنند. اینكه مبلغانی چنین فتوایی بدهند و با توجیه از ترس جان، خودشان هم لباس دینی را كنار می‌گذارند ناراحت‌كننده است.
در این مدت ایتالیا را چطور دیدید؟
قبل از آمدن شناختی نداشتم. كلیاتی درباره صنعت، آثار تاریخی و معماری و فوتبال می‌دانستم ولی وقتی آمدم دیدم آنطور كه گفته می‌شود هم نیست. در میلان و تورنتو معماری شهری بسیار ساده‌ای وجود دارد. ساختمان‌ها هیچ فرمی مانند معماری ایران ندارند فقط معماری باستانی در آثاری چون برج پیزا و آمفی تئاتر دیده می‌شود و الا خیلی ساده و ضعیف است. البته هنوز فرصت نكرده‌ام به شهرهای مختلف بروم.
محیط روی شما تأثیری هم داشته است؟
با توجه به شرایط محیط نگاهم به دین بهتر شده و احساس می‌كنم تنهایی من را بیشتر به خدا نزدیك كرده است ولی وقتی ایران می‌آیم ناراحت می‌شوم كه ما در یك مملكت اسلامی هستیم و اسلام چقدر بین برخی كمرنگ شده است.
ایتالیا كشور نژادپرستی است؛ از نژادپرست‌ها آن هم با پوشش چادر اسلامی نمی‌ترسید؟
همه جا با چادر تردد دارم. اصلاً برایم مهم نیست چه كسی مخالف است. من از مرگ نمی‌ترسم. همیشه به خودم گفتم حق نداری وقت خطر، چادر از سر برداری. فعلاً این شهر آرام است كسی هم مانع نشده است. با احترام از كنارم رد شده‌اند اگر هم كنایه‌ای زده یا مسخره كرده‌اند به زبان ایتالیایی بوده كه چون ایتالیایی زیاد نمی‌دانم متوجه نشده‌ام. تاكنون هم برخورد بدی نشده است.
وضعیت شیعیان در تورنتو چطور است؟
فقط ایرانی‌ها شیعه هستند كه متأسفانه اغلب ظاهرشان به مسلمان‌ها نمی‌خورد! در كل تعداد شیعیان ایتالیا خیلی كم است.
مسلمانان دیگر چطور؟
زیاد هستند؛ از كشورهای مراكش، افغانستان، پاكستان و هند مخصوصاً كشمیر، الجزایر، اتیوپی، مصر و شمال آفریقا در ایتالیا سكونت دارند اما مسلمانان اروپایی و امریكایی كم است.
در دانشگاه شما شرایطی برای اقامه مسائل دینی مسلمانان وجود دارد؟
دانشگاه ما نمازخانه ندارد. گروه‌های مسلمان مخصوصاً دانشجویان پی.اچ‌.دی زیاد هستند. موقع اذان ظهر همه برای نماز در پاگرد راه‌پله اقامه می‌كنند. یكی اذان می‌گوید به طوری كه در تمام دانشكده صدایش می‌پیچد. خیلی از آن صحنه لذت می‌برم ولی چون در پاگرد راه‌پله‌ها است وقت زمستان سرد می‌شود و شرایط مناسبی ندارد.
اقدامی هم در این زمینه كرده‌اید؟
به فكر افتادم تا درخواست نمازخانه كنم. دیگر اینكه بردهای دانشگاه خیلی غیرمربوط به فضای دانشگاهی است. با مسئول آن صحبت كردم می‌خواهم تعدادی از مطالب و تصاویر رهیافتگان یا مطالبی درباره امام حسین(ع) را روی برد نصب كنم. در ورودی خوابگاه هم تابلوهایی است كه بچه‌ها هرچه دوست دارند نصب می‌كنند. قصد دارم این مطالب را آنجا هم بگذارم تا نگاه‌ها را به اسلام جذب كنم. متأسفانه آنها حتی یكبار هم قرآن نخوانده‌اند در حالی‌كه مسلمانان كمی درباره تورات و انجیل می‌دانند. ما حضرت موسی و مسیح را قبول داریم ولی آنها چون قرآن نخوانده‌اند حضرت محمد(ص) را قبول ندارند برای همین دوست دارم جرقه‌هایی در ذهن آنها ایجاد كنم.

مصاحبه گر: معصومه طاهری

منبع: روزنامه جوان، سه شنبه ۱۳۹۷/۲/۲۵

تاریخ درج مطلب: سه شنبه، ۲۵ اردیبهشت، ۱۳۹۷ ۱۲:۴۶ ب.ظ

دسته بندی: خاطرات مذهبی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+ 51 = 58

چندرسانه‌ای