خاطره منتشر نشده ای از پرونده ۴ دیپلمات ایرانی ربوده شده؛ چه کسانی نخواستند حاج احمد برگردد؟!

حمید داوودآبادی نوشت:

خاطره ای که ۲۲ سال است بغضش دارد گلویم را می خراشد و امسال، بالاجبار و یک بار برای همیشه، می گویم.
هرچند که می دانم خیلی به ضررم تمام خواهد شد!
هرچه که بد شود، از غربت و مظلومیت ۳۵ ساله حاج احمد متوسلیان، کاظم اخوان، تقی رستگار و سیدمحسن موسوی که بیشتر نیست!

اللهم فک کل اسیر
خرداد ۱۳۷۴، همراه حسین عزیزی رفته بودیم لبنان. یکی از روزها رفتیم طرف بعلبک تا چندتایی از دوستان قدیمی ام در بعلبک را پیدا کنم.
از شانس خوبم، برادر یکی از آنها را به نام “حمیّه” گیر آوردم ولی خودش نبود. طبق مهمان نوازی لبنانیها، به زور ما را به خانه اش برد و شب را مهمان آنها بودیم. خانه ای کوچک و شدیدا فقیرانه، ولی به یهترین نحوی از ما پذیرایی کرد و انصافا چیزی کم نگذاشت.
حمیه از اعضای رده بالای “جنبش امل” بود و من با برادر کوجکتر او “اکرم حمیه” تابستان سال ۶۲ در مقر امام مهدی (عج) بعلبک بودم و اتفاقا عکسهایم را هم آورده بودم.
در بین گپ و گفت، حرف کشید به چهار گروگان ایرانی. وقتی گفتم: “یکی از اهدافم در این سفر این است تا ردی از آنها پیدا کنم”
حمیه چشمانش گرد شد و گفت:
“اتفاقا یکی از افراد اصلی که در ربودن آنها دست داشته، الان در بیروت یک تعمیرگاه بزرگ اتومبیل دارد.”
از خوشحالی نمی دانستم چه بگویم. وقتی فهمیدم او “روبرت مارون حاتم” معروف به “کبرا”، (محافظ شخصی “ایلی حبیقه” فرمانده پست بازرسی “حاجز برباره” بیروت، محل اسارت گروگانها) فردی است که شخصا حاج احمد متوسلیان را دستگیر کرده، زبانم بند آمد.
دیگر تحمل ماندن نداشتم. وقتی پرسیدم: چگونه می شود او را دید؟
گفت: “راستش من خودم نمی دانم او کجاست، ولی یکی از نیروهای اطلاعات سازمان امل دقیقا او را شناسایی کرده و محلش را بلد است ولی یک مشکل دارد.
با تعجب پرسییدم مشکل چیست؟ که گفت:
“چون کبرا از مسئولین رده بالای وحشی و جنایتکار فالانژها بوده، لو دادن او خیلی خطر دارد. برای همین او مبلغی پول می خواهد. پول را هم بعد از این که شما رفتید سراغ او و مطمئن شدید خودش است، می گیرد.”
مبلغ را که گفت، آن زمان به پول ما می شد “دو میلیون تومان”.
نماز صبح را که خواندیم، یک ماشین گرفتیم و تخته گاز رفتیم بیروت. اعصاب نداشتم. اضطراب وجودم را گرفته بود. نمی دانستم چطوری با کسی که حاج احمد متوسلیان را ربوده، روبرو شوم. و چه کنم؟!
همان اول صبح، رفتم سراغ آقا رضا از دوستان حاج احمد. داخل اتاق که شدم مشغول خوردن صبحانه بود. تعارف کرد که بنشینم. دستپاچه گفتم:
“آقا رضا … آقا رضا …. بگو چه خبری دارم؟”
با تعجب پرسید: چی؟
با ذوق و شوق فراوان که به تته پته افتاده بودم، گفتم:
“حاج احمد … رفیقتون … از اون خبر گیر آوردم.”
لقمه در دستش ماند. چشمانش گرد شد. گفت: “از حاج احمد؟ چه خبری گیر آوردی؟ از کی؟ کجا؟”
که قضیه را تعریف کردم و گفتم که عامل اصلی ربودن حاجی در همین بیروتِ یک وجبی است. فکرش را بکن آن نامرد خبیث الان دارد در تعمیرگاه خود کار می کند و بغل گوش ما زندگی راحت!
سرش را برد در ظرف غذا، لبخندی تلخ زد و گفت:
“خب. حالا بشین صبحونت رو بخور.”
فکر کردم دارد شوخی می کند! با تعجب گفتم:
“آقا رضا، حاج احمد. اونی که دزدیدنش.”
و باز خندید و گفت: صبحونه چی می خوری؟ فول یا حُمُص؟
اصلا نپرسید کجاست و کیست و کی این اطلاعات را به شما داده.
یکی دو ساعت بعد که احساس کردم حالش بهتر شده، گفتم:
“آقا رضا، نمی خوای یه فکری بکنی و با کسی مطرح کنی که یه جوری بریم ببینیم این یارو کجاست و چیکار می کنه و چه خبرهایی از حاج احمد و بقیه داره.”
فقط خندید.
چند روز بعد، ناامید و خسته، شکسته و عصبانی، از لبنان برگشتیم ایران.
بعدها شنیدم “روبرت مارون حاتم” معروف به “کبرا” عامل اصلی ربایش چهار گروگان ایرانی در تیر ماه ۱۳۶۱ در حاجز برباره، چون از طرف دستگاه قضایی لبنان به جرم جنایات بیشمارش تحت تعقیب بوده، از لبنان گریخته و به کانادا رفته است!
حمید داودآبادی
۱۳ تیر ۱۳۹۶

شرح عکس:
“حمیّه” از فرماندهان جنبش امل که سعی می کرد صورتش در عکس معلوم نشود. حمید داودآبادی – حسین عزیزی
خرداد ۱۳۷۴ لبنان – بعلبک

تاریخ درج مطلب: چهارشنبه، ۱۴ تیر، ۱۳۹۶ ۸:۱۵ ق.ظ

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 × 9 =